दशैं

-भूपी शेरेचन

अब त दसैँ ...
साँच्ची कै दशा भएको छ
न छोरालाई हङकङको ज्याकेट किनिदिन सकियो
न छोरीलाई बैङ्कके जुत्ता;
धरहरा–बजारबाट घटीघटाउ गरेर
कात्तिकको पेस्की तलबभित्र किनमेल
कटाउ गरियो ।
खानामा सेलरोटी कहाँ पाउनु !
सप्तमीमा किनिराखेको पाउरोटी टोकियो,
पmलफूल पनि खाइयो ...
भोगटे बारीमै थियो,
एक दर्जन औँलाजत्रा केरा पनि,
सपरिवार खाइयो,
आठ रुपियाँ दर्जनमा किनेर !
मलाई त के ! हाइ सन्चो छ
‘डाइबिटिजको रोगी
न मासुको भारी !
परिवारले पनि चित्त बुझायो
बूढा च्याङ्ग्राको छाला चपाएर ।
अब तपाइँहरू नै भन्नोस,
यस्तोमा के काम चहाड आएर ?
हुनेलाई तीन सय पैँसट्ठी दिन नै दसैँ छ,
नहुनेलाई वर्षभरि दशा छ ।
हुनेलाई चारै छाक मासु छ,
नहुनेलाई आँखाभरि आँसु छ ।

कवि भूपी शेरचनद्वारा रचित दसैँ कविताको एक अंश । यो कविता हिन्दू साप्ताहिक पत्रिकाको (वर्ष ५, अंक २४)मा प्रकाशित भएको थियो

Read more »

आखिर मैले के पाएँ ???

-प्रेम श्रेष्ठ (जोगी)
(Sept-15-2014)
11:40Pm

सदरमुकाम धाएँ
नागरिकता पाएँ
पासपोर्ट बनाएँ
दलाल'को मा धाएँ
काठमाण्डु आएँ
म्यानपावर धाएँ
ऋण कमाएँ
अनि,
मरुभूमि आएँ
आफन्त गुमाएँ
देश गुमाएँ
मातृप्रेम गुमाएँ
दाजु-भाई गुमाएँ
साथी गुमाएँ
जवानी गुमाएँ
उनको साथ गुमाएँ 
बच्चाको त्यो मुस्कान गुमाएँ
अन्त्यमा,
कागजका केही "नोट कमाएँ"
केही कागजी टुक्राको खाँतिर
मैले मेरो पुरै "जिन्दगी गुमाएँ "!!! 
आखिर "खै त मैले के पाएँ ???? " 

Read more »

हो म बहुला हुँ ।

उनिहरु ले भने,
खै कुन ढुङ्गामा अनि मुर्तिमा ईश्वर भेटिन्छ अरे,
उनिहरु ले भने हामी हिन्दु, ऊ त्यो ख्रिष्टियन,
अनि त्यो चाहिँ मुसलमान अरे,
फेरी भने, हामी ब्राम्हण, त्यो अछुत-
अनि तिनिहरू चाहिँ म्लेच्छ अरे।
मैले ढुङ्गा पुज्न रुचाँइन,
मैले मान्छे – मान्छेमा विभेद गर्न जानिँन,
मैले ईश्वरलाई कुनै नाम दिन सकिनँ-
यसैकारण,
मलाई बहुलाएको आरोप लगाइयो ।

उनिहरुले शीवलाई सर्वशक्तिमान मात्र देखे,
मैले शीवलाई भाङ्ग-धतुरो खानेपनि देखेँ,
उनिहरु ले विष्णुलाई पालक मात्र देखे,
मैले व्रिन्दालाई गरेको छल पनि देखेँ,
उनिहरु ले रामलाई आदर्श-न्यायी मात्र देखे,
मैले सीतामाथी भएको अन्याय पनि देखेँ,
उनिहरु ले कृष्णलाई आदर्श-पूरुष बनाए,
मैले कृष्णको छल-कपट पनि देखेँ,
मैले भनेँ- कृष्ण ‘क्याशानोभा’ थियो,
उताबाट फ्याट्ट प्रतिउत्तर आयो-
तँ बहुला होस ।

मैले ईश्वर एउटै हो-साझा हो भनेँ,
उनिहरु ले अनगिन्ति नाम दिसकेका रहेछन्,
मैले भने मानवसेवा परमधर्म हो,
उनिहरूका ढुङ्गा अनि मुर्तिहरू टड्कारो रहेछन,
उनिहरूको एष्ट्रेझैँ फुस्रो ओठहरूबाट आवाज निस्कियो,
तँ वंशको कलंक होस- तँ बहुला होस,
अनि पाप-पूण्यका पुराना काहनी सुनाइए,
ती काहनीमा भीष्म- अभीमन्यू थिएनन्
न त एकलब्य-रावण नै थिए ।

हो म बहुला हुँ,
मलाई तिम्रो वैकुण्ठ जानु छैन,
मेरो ‘युटोपिया’ यसै धरतीमा छ,
ती निर्दोष कलिला ओठहरूमा हाँसो हेरेका छौ?
मेरो ईश्वर त्यही हो-आर्शिवाद त्यही हो,
एक मूँठी गाँसका लागि लडीरहेका को-
पेट भर्न सक्दा- मेरो स्वर्ग पनि त्यही हो ।
मलाई ऋचाहरुले पेट अनी पञ्चामृतले तिर्खा मेट्नु छैन,
अरूले छोएको खाएर नर्क जाने डर पनि ममा छैन् ।
मलाई मन्दिर बनाएर वैकुण्ठमा बस्ने रहर छैन
म पाठषाला बानाएर पीषाच हुन तयार छु ।
चाहे जेसुकै उपमा किन नदिउन,
अहँ-
म बाहिर उभिएको त्यो अशाहयलाई लात्ति मारेर
त्यो ढुङ्गोमा म दुध चढाउन सक्दिन ।

यो उत्कृष्ट सिर्जनाको सर्जकको नाम चाहिं मलाई थाहा भएन है

Read more »

काठमाडौँ

-मञ्जुल

काठमाडौँ,
जहाँ,
कसैको रहर बनेको छ,
कसैको कर,
कसैको घर,
कसैको गरि खाने माटो,
कसैको मागी खाने भाँडो,
कसैको ठगि खाने बाटो |

Read more »

भूपी शेरचनको अप्रकाशित कविता

भूपी शेरचन 

हो, म एक्लै छु, तर, मेरो साथ दिने 
मसँगै सिङ्गै, अँध्यारो रात छ,
झ्यालसम्म नाँङ्गिएको रूख हेर्छु
त्यहाँ पनि एक्लो पहेंलो पात छ ।

Read more »

मेरो चोक

- भुपी शेरचन

साँघुरो गल्लीमा मेरो चोक छ ।
यहाँ के छैन? सबथोक छ । 
असंख्य रोग छ,
अनन्त भोक छ,
अशिम शोक छ,
केबल हर्ष छैन,
यहाँ त्यसमाथि रोक छ ।

Read more »

थुक्क शिव

-मञ्जुल

साउनको महिना छ,
शिवको महिमा
गुन्जिदैछ, गाइँदैछ ओकालत गरिँदै छ
मन्दिर भित्रिनेको लाम
कमिलाको दुलोमा भन्दा
ठुलो छ|
घट्ला भन्दा झन्-झन् बढ्दै छ
लाम लामो हुँदै छ

Read more »

नयाँ वर्ष

-भूपी शेरचन

नयाँ सरुवा भई आएको हुलाकेझैं
झोलामा सुर्जेको एउटा पुलिन्दा बोकेर
छानामाथि वैशाख हिँडिरहेछ
भारी अल्छी पाइला सारेर
भित्ता–घडीको लङगूर हल्लिरहेछ उसको
पदचापले

Read more »

मध्याह्न दिन र चिसो निद्रा

- भूपी शेरचन

अखबारको ‘वान्टेड कालम’ –मा
म आफ्ना आउने दिनहरुको अनुहार खोजिरहेछु,
प्रत्येक जुलूस, सभा, भाषण
र नयाँ योजनाका फाइलहरुमा
पाइला टेक्ने आधार खोजिरहेछु—
नयाँ बजेटको ओठमा

Read more »

जीवनको अँध्यारो सडकमा

-भूपी शेरचन

जीवनको अँध्यारो सडकमा
सफलता
साइकलको डाइनोमाबाट बल्ने बत्तीझैं लाग्छ
कि जबसम्म
गतिको पैडिलमाथि
मेरो खुट्टा चलिरहन्छ
मेरो पथमा यो बत्ती बलिरहन्छ
तर जसरी नै म थाक्छु
र मेरो खुट्टा रुक्छ
अन्धकार मेरो अगाडि आएर भुक्छ ।

Read more »

यो हल्लै हल्लाको देश हो

-भूपी शेरचन

कानमा इयरफोन लगाउनुपर्ने बहिराहरु
जहाँ संगीत प्रतियोगिताका जज हुन्छन
र जहाँ आत्मामा पत्थर परेकाहरु
काव्यका निर्णायक मानिन्छन,

Read more »

पागल (कविता); -लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा

जरुर साथी म पागल !
यस्तै छ मेरो हाल !
म शब्दलाई देख्दछु !
दृश्यलाई सुन्दछु !
बास्नालाई स्वाद लिन्छु !
आकाशभन्दा पातला कुरालाई छुन्छु !

Read more »

घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे

- भूपी शेरचन

सुकेको बाँसझैँ
आफ्नो खोक्रोपनमाथि
उँघेर,
पछुताएर,
दिनभरि
रोगी मलेवाझैँ
आफ्नो छाती आफ्नै चुच्चोले ठुँगेर,
घाउहरु कोट्ट्याएर,
दिनभरि
सल्लाघारीझैँ एकलासमा
अव्यक्त वेदनाले सुँक्क सुँक्क रोएर,
दिनभरि

Read more »